Ευριπίδης, Μήδεια, Εκδόσεις Κίχλη

Οι εκδόσεις Κίχλη μας προσφέρουν την έκδοση του γνωστότερου – και πιο προσιτού – στο ευρύ κοινό έργο του Ευριπίδη σε μια εύληπτη και ακριβή απόδοση-μετάφραση του Θ. Κ. Στεφανόπουλου. Δεν θα χάσουμε λοιπόν την ευκαιρία να ξετυλίξουμε την εκδοχή του μύθου που υιοθετεί ο Ευριπίδης για την από πολλές πλευρές εμβληματική μορφή της Μήδειας. Έτσι ώστε όταν, αφού έχετε διαβάσει το βιβλίο και τις εύστοχα επιλεγμένες σημειώσεις του μεταφραστή, να δείτε την παράσταση ή επι το ορθότερον να δεξιωθείτε τη διδασκαλία της Μήδειας, έχοντας επαρκείς προσλαμβάνουσες. Για να το πετύχουμε αυτό σε κάποιο βαθμό, θα καταφύγουμε και στον Νίτσε (Διόνυσος κατά Εσταυρωμένου, Γέννηση της Τραγωδίας) και στον Ευριπίδη της Χρύσας Αλεξοπούλου. Έχουμε από την μια τον σπουδαίο τραγωδό κατηγορούμενο – εν πολλοίς άδικα –  από τον Νίτσε ότι εκφύλισε την αρχαία Ελληνική τραγωδία επηρεασμένος από τους Σοφιστές και τον φίλο του Σωκράτη με την αφαίρεση του Διονυσιακού στοιχείου όχι αυτούσιου, όπως αποδεικνύει στην Μήδεια, αλλά με την μορφή της αρμονικής λειτουργικής συνύπαρξης του Απολλώνειου με το Διονυσιακό στοιχείο, όπως αποδεικνύει στο opus rei του, τις Βάκχες.Περισσότερα

Χρύσα Ευστ. Αλεξοπούλου, Ευριπίδης, Εκδόσεις Πεδίο

Προσπαθήσαμε να γνωρίσουμε τον Ευριπίδη μέσα από κάποια έργα του. Είχαμε τρείς ευκαιρίες να συζητήσουμε για τον μεγάλο αυτόν τραγωδό στα σημειώματα μας για τα βιβλία: Διόνυσος κατά Εσταυρωμένου, Η Γέννηση της Τραγωδίας και Ηρακλείδες. Και στις τρείς αυτές περιπτώσεις τον κρίναμε από την θέση του Νίτσε, σαν τον ποιητή που άλλαξε επι τα χείρω την Αρχαία Ελληνική Τραγωδία και την οδήγησε στον θάνατο, δηλαδή από καθαρά φιλοσοφική σκοπιά. Ο αναζητητής της ύπαρξης κατηγορεί τον Ευριπίδη ότι απομάκρυνε και τελικά αποξένωσε την μοναδική αρχαία Ελληνική τραγωδία από τον βασικό της ρόλο: να απευθύνεται σε ένα θαυμαστό κοινό, που ήταν πλησιέστερα από ποτέ στο Είναι του, για να το διασκεδάζει διαπαιδαγωγώντας το. Περισσότερα

Αισχύλος, Επτά επί Θήβας, Εκδόσεις του εικοστού πρώτου

Έχει μεγάλη σημασία να ξεκαθαρίσουμε με τον εαυτό μας πώς διαβάζουμε και γενικά πως προσλαμβάνουμε (δεξιωνόμαστε είναι μια άλλη ωραία λέξη) μια αρχαία ελληνική τραγωδία. Αυτό εξαρτάται ευθέως από το πόσο «επαρκείς» αναγνώστες είμαστε, πράγμα που ισχύει βέβαια για ολόκληρη την μεγάλη λογοτεχνία. Χρειάζεται λοιπόν τουλάχιστον να διαβάσουμε το δράμα και μια ανάλυση του ποια είναι τα νοήματα και τα μηνύματα που θέλει να μας μεταφέρει, για να μην την υποβιβάσουμε στο επίπεδο μιας τραγικής ιστορίας σαν όλες τις άλλες ή ένα μουσειακό είδος τουριστικού ενδιαφέροντος. Αυτό μας προσφέρει αυτό το βιβλίο και μάλιστα με μια εισαγωγή που μας βοηθά πολύ να δούμε μια παράταση ενός έργου που έχουμε ίσως ξαναδεί με άλλο μάτι και άλλη διάθεση. Όχι να πάμε γιατί «πρέπει» αλλά για να συμμετάσχουμε και να φύγουμε λίγο καλύτεροι από πρίν, όπως έκαναν οι θαυμαστοί πρόγονοι μας.Περισσότερα