Στο βιβλίο αυτό ο Μιχαήλ Μπακούνιν, αναπτύσσει σε δύο άρθρα – το ένα δημοσιεύθηκε το 1940 και το δεύτερο δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατο του (1876), όπως όλα άλλωστε τα έργα του εκτός από το «Η αντίδραση στη Γερμανία», στο οποίο θα επανέλθουμε στην συνέχεια – τις απόψεις του για την φιλοσοφία, όπως την αντιλαμβάνεται στην ηλικία των 24-25 ετών, έχοντας διαβάσει και επηρεαστεί από τον Γερμανικό Ιδεαλισμό και την διαλεκτική των Χέγκελ και Φίχτε, ενώ δεν λείπουν στο κείμενο οι αναφορές σε Κάντ, Νίτσε κλπ. Με τα δύο αυτά άρθρα έχουμε ένα κείμενο της Εγελιανής περιόδου της σκέψης του Μπακούνιν πριν από την ριζοσπαστικοποίηση του. Δεν έχουμε υπ’ όψη μας τις «Φιλοσοφικές θεωρήσεις πάνω στο φάντασμα του θεού, τον πραγματικό κόσμο και τον άνθρωπο», επομένως θα περιοριστούμε να σχολιάσουμε το περιεχόμενο των δύο συγκεκριμένων άρθρων και όχι να εκτιμήσουμε την συμβολή του Μπακούνιν σαν στοχαστή στην νεότερη Ρωσική φιλοσοφία. Περισσότερα

Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Paris X Nanterre στο Παρίσι. Είναι κάτοχος Master of Arts in Management and Administration από το Bocconi School of Management του Μιλάνου. Ως ανεξάρτητος Ιστορικός τέχνης ασχολήθηκε με την οργάνωση εκθέσεων σε γκαλερί και χώρους τέχνης με την συμμετοχή αποκλειστικά νέων καλλιτεχνών. Αρθρογραφεί ως κριτικός βιβλίου, διοργανώνει διαλέξεις για τέχνη και είναι ο ιθύνων νους πίσω από το bookfeed. Εργάζεται στο χώρο του βιβλίου και πιο συγκεκριμένα στο Nakas bookhouse της Πανεπιστημίου ως σύμβουλος βιβλίου.

