Παρουσιάσεις

“Αν ένα βιβλίο δεν μας συγκλονίζει όπως ένα χτύπημα στο κρανίο, για ποιον λόγο να το διαβάσουμε;” είχε δηλώσει πολύ εύστοχα ο Φραντς Κάφκα. Διηγήματα όπως αυτά του Μπουλγκάκοφ σίγουρα ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία διότι είναι γραμμένα από έναν γιατρό στο επάγγελμα, όπως είναι ο Μπουλγκάκοφ. Εδώ καταγράφει μέσω του ήρωα πρωταγωνιστή του, νεαρού γιατρού, όλο το χρονικό και τα σκηνικά τα οποία συνάντησε κατά την άσκηση του λειτουργήματός του. Ο Μπουλγκάκοφ γράφει, από την εμπειρία του ως γιατρός, ένα ευαίσθητο, φιλοσοφημένο και γεμάτο προβληματισμούς κείμενο διότι η ζωή η ίδια είναι γεμάτη προβλήματα και προκλήσεις, ειδικά τα της υγείας. Εκεί στη μέση του πουθενά παλεύει να θεραπεύσει ανθρώπους που δεν έχουν που την κεφαλή κλίναι, ανθρώπους ανήμπορους που δεν έχουν άλλη σωτηρία και άλλη λύση παρά τον μόνο εκπρόσωπο του Θεού που έχει στα χέρια του τις ζωές τους. Υπάρχει μία δόση ανασφάλειας, αγωνίας και περίλυπης ατμόσφαιρας στο κείμενο, ένα κείμενο που παίζει με την συνείδηση και την ενσυναίσθηση του πόνου των ανθρώπων, των απλών ανθρώπων, των μουζίκων, εκείνων με τους οποίους ασχολήθηκε τόσο ο Τσέχοφ, γιατρός και ο ίδιος στο επάγγελμα όσο και ο σπουδαίος Ντοστογιέφσκι. Περισσότερα

Γιάννης Αντωνιάδης

Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Paris X Nanterre στο Παρίσι. Είναι κάτοχος Master of Arts in Management and Administration από το Bocconi School of Management του Μιλάνου. Ως ανεξάρτητος Ιστορικός τέχνης ασχολήθηκε με την οργάνωση εκθέσεων σε γκαλερί και χώρους τέχνης με την συμμετοχή αποκλειστικά νέων καλλιτεχνών. Αρθρογραφεί ως κριτικός βιβλίου, διοργανώνει διαλέξεις για τέχνη και είναι ο ιθύνων νους πίσω από το bookfeed. Εργάζεται στο χώρο του βιβλίου και πιο συγκεκριμένα στο Nakas bookhouse της Πανεπιστημίου ως σύμβουλος βιβλίου.

Το βιβλίο σε νέα επιτυχημένη μετάφραση,  δεδομένων των δυσκολιών, και νέα προσεγμένη παρουσίαση από έγκριτο εκδότη, μας έδωσε την ευκαιρία – πώς να αντισταθούμε στον πειρασμό – να ξαναδιαβάσουμε ένα βιβλίο που προσπαθεί να ισορροπήσει – και τα καταφέρνει περιέργως πως -, αιώνες τώρα, ανάμεσα στο Χριστιανικό δόγμα και τον ελεύθερο φιλοσοφικό στοχασμό. Ο Αυγουστίνος δεν είναι παρά ο κανείς με την έννοια του Heidegger, με την έννοια που έχει η λέξη όταν ρωτάμε «είναι εδώ κανείς;». Ο Οδυσσέας που κάνει το ταξίδι της ζωής και πρέπει να δημιουργήσει μίαν Ιθάκη για να ξέρει τι νόημα έχει το ταξίδι του. Ο Αυγουστίνος δεν έχει. Έχει όμως ψυχή που έχει συνείδηση και που του φωνάζει: Εσύ που είσαι πλασμένος για τα ωραία, τα μεγάλα και τα δυνατά διάγεις έναν έκλυτο βίο, όπως λες και μόνος σου, έναν βίο ανεξέταστο. Μήπως ήρθε η ώρα, νέος είσαι ακόμα να αναζητήσεις βοήθεια, αντί να κάθεσαι να κλαις την μοίρα σου;Περισσότερα

Γιάννης Αντωνιάδης

Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Paris X Nanterre στο Παρίσι. Είναι κάτοχος Master of Arts in Management and Administration από το Bocconi School of Management του Μιλάνου. Ως ανεξάρτητος Ιστορικός τέχνης ασχολήθηκε με την οργάνωση εκθέσεων σε γκαλερί και χώρους τέχνης με την συμμετοχή αποκλειστικά νέων καλλιτεχνών. Αρθρογραφεί ως κριτικός βιβλίου, διοργανώνει διαλέξεις για τέχνη και είναι ο ιθύνων νους πίσω από το bookfeed. Εργάζεται στο χώρο του βιβλίου και πιο συγκεκριμένα στο Nakas bookhouse της Πανεπιστημίου ως σύμβουλος βιβλίου.

Μια κοινωνία που δεν φροντίζει τους μη έχοντες και κατέχοντες, που αδιαφορεί για τους παραστρατημένους και απόκληρους της ζωής είναι μια κοινωνία που δεν έχει πολλές ελπίδες να ονομαστεί ανθρώπινη. Σκοπός μιας ευνομούμενης κοινωνίας είναι να ρίχνει το βάρος της σε όσους δυστυχώς δεν ήταν τυχεροί και δεν μπόρεσαν να εξασφαλίσουν ένα πιάτο φαγητό και μια στέγη λόγω διαφόρων λόγων. Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στα κοινωνικά αγαθά και η κοινωνία που φροντίζει τους πιο αδύναμους επιδεικνύει ευαισθησία και αλληλεγγύη, έννοιες που ειδικά σήμερα έχουν χαθεί από τα στόματα. Όλοι κλεισμένοι πίσω από κλειστές πόρτες και αποβλακωμένοι πίσω από ανόητες οθόνες οδηγούνται μαθηματικά στην αποχαύνωση. Η κατάσταση ωστόσο έναν αιώνα πριν, τότε που η τεχνολογία δεν υπήρχε καν ως έννοια, δεν ήταν διόλου καλύτερη. Τα κείμενα που παρουσιάζονται σε αυτή την σπουδαία έκδοση όπου έχουν συγκεντρωθεί κείμενα των Όργουελ, Ιστράτι, Λούξεμπουργκ και Γκογκ καθώς και παραρτήματα τα οποία αναφέρονται στα κείμενα αυτά.  Περισσότερα

Γιάννης Αντωνιάδης

Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Paris X Nanterre στο Παρίσι. Είναι κάτοχος Master of Arts in Management and Administration από το Bocconi School of Management του Μιλάνου. Ως ανεξάρτητος Ιστορικός τέχνης ασχολήθηκε με την οργάνωση εκθέσεων σε γκαλερί και χώρους τέχνης με την συμμετοχή αποκλειστικά νέων καλλιτεχνών. Αρθρογραφεί ως κριτικός βιβλίου, διοργανώνει διαλέξεις για τέχνη και είναι ο ιθύνων νους πίσω από το bookfeed. Εργάζεται στο χώρο του βιβλίου και πιο συγκεκριμένα στο Nakas bookhouse της Πανεπιστημίου ως σύμβουλος βιβλίου.

Το βιβλίο για το οποίο θα συζητήσουμε αφορά ένα έργο του Ευριπίδη, τους Ηρακλείδες, λίγο πολύ άγνωστο στο κοινό μιας και, όπως μας πληροφορεί ο μεταφραστής στην εισαγωγή, παρουσιάστηκε για τελευταία φορά στους θεατές το 1071. Μια μετάφραση, η οποία προσπαθεί να αποδώσει όσο το δυνατόν πιστότερα το κείμενο, πράγμα που εξαρτάται βέβαια άμεσα από την οπτική και την πρόσληψη του μεταφραστή. Σαν επίμετρο περιέχει μια ανάλυση του έργου από τον Peter Burian. Η ανάλυση αυτή είναι πολύτιμη όσον αφορά την τοποθέτηση του έργου σε ιστορικό πλαίσιο, την σύνδεση του με τον μύθο, το μυθικό Άργος των Δαναΐδων, τον ρόλο και την συμμετοχή του Χορού και την συμμετοχή των θεών. Το πιο σημαντικό κομμάτι της ανάλυσης αυτής είναι η αναφορά της στις Ικέτιδες του Ευριπίδη και η σύγκριση με τις Ικέτιδες του Αισχύλου, με αφορμή την έννοια και το νόημα της ικεσίας, που αποτελεί το κυρίαρχο στοιχείο του έργου  και που μας βοηθά να τοποθετήσουμε το Ευριπίδη στην σωστή θέση που του ανήκει στο πάνθεον των Ελλήνων τραγωδών. Περισσότερα

Γιάννης Αντωνιάδης

Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Paris X Nanterre στο Παρίσι. Είναι κάτοχος Master of Arts in Management and Administration από το Bocconi School of Management του Μιλάνου. Ως ανεξάρτητος Ιστορικός τέχνης ασχολήθηκε με την οργάνωση εκθέσεων σε γκαλερί και χώρους τέχνης με την συμμετοχή αποκλειστικά νέων καλλιτεχνών. Αρθρογραφεί ως κριτικός βιβλίου, διοργανώνει διαλέξεις για τέχνη και είναι ο ιθύνων νους πίσω από το bookfeed. Εργάζεται στο χώρο του βιβλίου και πιο συγκεκριμένα στο Nakas bookhouse της Πανεπιστημίου ως σύμβουλος βιβλίου.

Η δολοφονία του πρώτου κυβερνήτη της χώρας, του Ιωάννη Καποδίστρια το 1831 αποτέλεσε ένα θλιβερό γεγονός το οποίο και τροφοδότησε ραγδαίες εξελίξεις καθώς η χώρα έμεινε ακυβέρνητη σε μια περίοδο τόσο κρίσιμη όσο ήταν εκείνη που μόλις ξεκινούσε έναν χρόνο πριν με την επίσημη δημιουργία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Ο Καποδίστριας, τον οποίο τόσοι αγάπησαν, ο απλός λαός δηλαδή και ακόμη περισσότεροι μίσησαν, έμελλε να γίνει το μήλον της έριδος και να θυσιαστεί. Αυτή του η θυσία όμως ήταν η αρχή μιας νέας εποχής, της έλευσης ενός βασιλιά εκ Βαυαρίας, ενός βασιλιά ουσιαστικά φυτευτού από τις τότε μεγάλες δυνάμεις, τη Γαλλία, τη Βρετανία και τη Ρωσία. Δεν θα μπορούσε ο βασιλιάς να προέρχεται από μια εκ των προαναφερθεισών δυνάμεων, έπρεπε να είναι ουδέτερος και έτσι έγινε. Ο βασιλιάς Όθωνας ήρθε στην Ελλάδα, στη μικρή ακόμα Ελλάδα, σε ηλικία μόλις 17 ετών και μέχρι να ενηλικιωθεί μια επιτροπή αντιβασιλείας ήταν εκείνη που θα κυβερνούσε αντί αυτού. Περισσότερα

Γιάννης Αντωνιάδης

Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Paris X Nanterre στο Παρίσι. Είναι κάτοχος Master of Arts in Management and Administration από το Bocconi School of Management του Μιλάνου. Ως ανεξάρτητος Ιστορικός τέχνης ασχολήθηκε με την οργάνωση εκθέσεων σε γκαλερί και χώρους τέχνης με την συμμετοχή αποκλειστικά νέων καλλιτεχνών. Αρθρογραφεί ως κριτικός βιβλίου, διοργανώνει διαλέξεις για τέχνη και είναι ο ιθύνων νους πίσω από το bookfeed. Εργάζεται στο χώρο του βιβλίου και πιο συγκεκριμένα στο Nakas bookhouse της Πανεπιστημίου ως σύμβουλος βιβλίου.